Τι να (ξανά)-πει κανείς για την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Όταν το Νόμπελ Ειρήνης δίνεται στον Μπάρακ Ομπάμα (2009) και συνεπώς σε όλα όσα εκείνος εκπροσωπεί σαν πρόεδρος των ΗΠΑ τότε η αλήθεια μοιάζει με φάρσα…
Ειδικά αν σκεφτείς τα λόγια της επιτροπής «… γιατί δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο» . Υπάρχει κι άλλος «υποψήφιος» για το Νόμπελ Ειρήνης. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου… ο σημερινός πρωθυπουργός του Ισραήλ ο οποίος είχε διατελέσει και πρεσβευτής του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, διευκρινίζοντας μάλιστα λίγο αργότερα πως θεωρεί «χάσιμο χρόνου» τις ειρηνικές συνομιλίες! (2009)
193 κράτη αποτελούν τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών.
Τον περίφημο ΟΗΕ. Κι από όλα αυτά τα κράτη μπροστά στο μακελειό δεν ακούστηκε τίποτα… παρά μονάχα η βραχνή φωνή του Μπαν Γκι Μουν- του Γ.Γ. του ΟΗΕ- να μιλάει με μια ελαφρά δυσαρέσκεια για την «ένταση» στην περιοχή της Γάζας.
Μου θύμισε τον «συνωστισμό» στη προκυμαία της Σμύρνης, την «ανταλλαγή προσφύγων», στις οργανωμένες πορείες θανάτου των Ποντίων της Μ. Ασίας, την «απόβαση» της Τουρκίας με την ετικέτα της ειρηνευτικής δύναμης στην Κύπρο. Μπορεί η διεθνής διπλωματία να διαλέγει την αγγλική γλώσσα για να περιγράψει όλα τα παραπάνω.
Εμείς όμως εδώ στην Ελλάδα είμαστε ..