Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένας φτωχός πρίγκιπας. Το κράτος του ήταν μικρό...
Όμως είχε μεγάλες ικανότητες στα χέρια, το όνομα του ήταν γνωστό παντού, και ήταν και φοβερά τολμηρός.
Όλα αυτά του έφταναν για να σκέφτεται να παντρευτεί, και αυτό ακριβώς αποφάσισε να κάνει.
Έστειλε λοιπόν με την τόλμη που τον χαρακτήριζε, μήνυμα στην κόρη του αυτοκράτορα, που περιληπτικά χωρίς τις τυπικές φιλοφρονήσεις, έλεγε αυτό:
-Θα ήθελες να με παντρευτείς;
Το μήνυμα συνοδευόταν και από δύο μοναδικά δώρα.
Στο μνήμα του πατέρα του πρίγκιπα, ήταν μια τριανταφυλλιά, πραγματικά μοναδική. Άνθιζε μια φορά κάθε πέντε χρόνια και έβγαζε μόνο ένα λουλούδι. Όποιος όμως, μύριζε αυτό το λουλούδι, ξεχνούσε μονομιάς όλες τις έγνοιες και τα βάσανα του! Τόσο θεσπέσια μοσχοβολούσε!
Είχε ακόμα κι ένα αηδόνι, επίσης μοναδικό!
Όλες οι μελωδίες είχαν φωλιάσει στο μικρό του λαιμό!...
Αυτό το τριαντάφυλλο και το αηδόνι, έστειλε μέσα σε ασημένια κουτιά, δώρο στην καλή του!
Ο αυτοκράτορας πρόσταξε να φέρουν τα δώρα, στη μεγάλη αίθουσα του παλατιού, που βρισκόταν η κόρη του με τις κυρίες των τιμών της, και έπαιζαν.
Η πριγκίπισσα ήταν όμορφη, μα κακομαθημένη, και γενικά δεν της άρεσε να μελετά και να κοπιάζει ιδιαίτερα για κάτι.
Όταν είδε τα δυο κουτιά, χτύπησε τα χέρια της χαρούμενη και είπε:
-Αχ!...και να είναι κανένα γατάκι....
)
