
Το βραβευμένο με Νόμπελ "Μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο", (εκδόσεις Καστανιώτη), που... περιέχει και πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία του Ούγγρου συγγραφέα, Ιμρε Κέρτες, ταιριάζει απόλυτα σε όσα παράλογα ζούμε σήμερα.
Το βιβλίο, μεταφέρει με αθώο τρόπο τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί, που κάποιες φορές φτάνει το όριο της βλακείας από τον μικρό αφηγητή, Γκιόργκι. Τα στρατόπεδα είναι απάνθρωπα, αλλά χαμένος στην καταναγκαστική εργασία και στην επιβίωση, ο έφηβος θεωρεί, απλώς βλακώδεις τις κυβερνήσεις. Δεν αντιλήφθηκε, για πού προοριζόταν ο πατέρας του, όταν διατάχθηκε να φύγει, για "εργασία", δεν αναρωτήθηκε, γιατί φορά το άστρο και του απαγορεύεται να βγει, από τα όρια της συνοικίας του, ούτε γιατί μάζευαν Εβραίους στους σταθμούς των τρένων.
Κάποια στιγμή, στο Μπούχενβαλντ, όπου κατέληξε και ο ίδιος, τον αναζητούν με το όνομά του, αλλά εκείνος αδυνατεί ν΄ανταποκριθεί. Αντ’ αυτού, ο Γκιόργκι, απαντά μόνο με τον αριθμό αναγνώρισής του, κι όταν πιέζεται να δώσει το όνομά του έχει φανερή δυσκολία να το θυμηθεί.
Ίσως κι εμείς μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, για το γεγονός ότι οι κυβερνήτες είναι τελειωμένοι ηλίθιοι με όσα κάνουν, αλλά όχι τώρα, στην διάρκεια της πανδημίας.
Όσα γίνονται τώρα είναι κυνικά προσχεδιασμένα, επεξεργασμένα και εφαρμοσμένα. Αποφασίζονται κεντρικά και εφαρμόζονται, απ΄όλους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Εδώ δεν μιλάμε, για "ηλιθιότητα", αλλά ...