ΕΧΕΙ
ΑΠΕΡΓΙΑ
«Όταν ήρθαν να πάρουν τούς εβραίους,
δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν εβραίος.
Όταν ήρθαν για τούς κομμουνιστές
δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν καταδίωξαν τούς τσιγγάνους,
ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των ρωμαιοκαθολικών,
που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα, γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου...»
11 Μαΐου 2011, φαινομενικά είναι «μια μέρα σαν όλες τις άλλες». Μια μικρή διαφορά είναι, ότι για ακόμα μια φορά «θα κλείσει το κέντρο», γιατί «έχει απεργία».(2) Αναπροσαρμογή ρουτίνας. Στο δημόσιο, όσοι/ες δεν πάνε για δουλειά θα δηλώσουν «κανονική άδεια» ή «ασθένεια». Όσοι/ες αναγκαστούν ή επιλέξουν να πάνε στη δουλειά θα φύγουν νωρίτερα, για να μην γίνουν «επεισόδια». Στον ιδιωτικό τομέα, σε πολλές περιπτώσεις όποιος/α επιλέξει να απεργήσει η απόλυση θα είναι ένα από τα πιο πιθανά ενδεχόμενα. Σε άλλες περιπτώσεις, η συμμετοχή σε μια συλλογική εργασιακή αποχή νοείται ως «αστεία», «γραφική», «να απεργήσω απέναντι σε ποιόν; Αφού δεν έχω αφεντικό».
Πέρα τού διαχωρισμού δημόσιου/ιδιωτικού τομέα, όπου τα όρια δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο οι διαπροσωπικές σχέσεις τα διαποτίζουν και συνέχεια τα μετατοπίζουν άρα και τα υγροποιούν, η έννοια τής απεργίας αποκτά νόημα ως κάτι πέρα και έξω από εμάς. Σημασιοδοτείται ως μια «παρέκκλιση» στο κέντρο τής κάθε πόλης, που λαμβάνει χώρα ως ένα συμβάν, όπου η κοινοτοπία και οι ρόλοι διαδηλωτών, μπάτσων, ασφαλιτών, δημοσιογράφων θα είναι ένα ακόμα θέαμα για τις ειδήσεις των οκτώ. Ακόμα και η επανάληψη τής φράσης «έχει απεργία» δηλώνει την πλήρη απουσία τού «εμείς». Πόσο αυτονόητη και αποδεκτή είναι όμως η διατύπωση αυτή από το να αρθρώναμε «έχουμε απεργία»;
Η ημέρα τής προγραμματισμένης πορείας δεν είναι το σημείο ενός γραμμικού χρόνου, αλλά συν-χρονίζεται με άλλες χρονικότητες, που διαπλέκονται και αλληλοεπηρεάζονται σε ένα ευρύτερο πολιτισμικό πεδίο. Με άλλα λόγια, η δολοφονία τού Μ. Καντάρη από αγνώστους στο κέντρο τής Αθήνας μια μέρα πριν, θα αποτελέσει την «τροφή για τα θηρία», για να επαναδιατυπώσουν με όρους εθνικής υπεροχής και κυριαρχίας τη δολοφονία ενός «έλληνα» πλέον από «μελαψούς», «ξένους», «άγριους» μετανάστες.
Το κέντρο τής Αθήνας θα περιχαρακωθεί και θα οριοθετηθεί από «αγανακτι- σμένους» πολίτες, το ΛΑ.Ο.Σ., τη Χρυσή Αυγή, τούς μπάτσους σε μια ζώνη, όπου η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έλληνες και ξένους θα είναι ορατή και απειλητική. Οποιοσδήποτε έμοιαζε με «μη-έλληνας» στο επικίνδυνο φαντασιακό των φασιστών μαχαιρωνόταν σε συνεργασία με την αστυνομία στα στενά τής Ηπείρου, Αχαρνών, Αγ. Παντελεήμονα κι αλλού. Πολλά μαγαζιά μεταναστών καταστράφηκαν και απειλήθηκε η ζωή τους. Λίγα μέτρα πριν τη δολοφονία τού Μ. Καντάρη, οι φασίστες κατέβαζαν από τα λεωφορεία όποιον/α έμοιαζε με μετανάστη/στρια και τούς/τις χτυπούσαν σε συνεργασία με την αστυνομία.
Πολλοί οδηγήθηκαν από σοβαρούς τραυματισμούς από μαχαιριές σε διάφορα νοσοκομεία και στις 12 Μαΐου δολοφονήθηκε μετά από κυνηγητό φασιστών στα Πατήσια «ένας νεαρός» από το Bangladesh, για τον οποίο δε θα μάθουμε ποτέ το όνομα του, σαν η ζωή του να ήταν «ανάξια» να βιωθεί, αλλά και να την θρηνήσουμε.
Συνεργασία μπάτσων
με φασίστες
τής Χρυσής Αυγής.
|  |
Αυτά τα συμβάντα, που διασταυρώνονται το ένα με το άλλο, δεν μπορούν να αποκοπούν από το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό πλαίσιο, όπου τοποθετούνται και νοηματοδοτούνται. Τίποτα δεν είναι ένα «ξαφνικό» γεγονός στο κέντρο τής πόλης ούτε αφορά μόνο το κέντρο τής Αθήνας. Όλα διαπλέκονται σε μια καθημερινότητα μέσα από ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων εξουσίας. Η επινόηση τής κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης» από ένα εύρος «ειδικών» των οικονομικών (ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και πολιτικών αποτελεί το άλλοθι, για να προωθηθεί το πιο απάνθρωπο μοντέλο τής νέο-φιλελεύθερης αντίληψης. Ιδιωτικοποιήσεις παντού, αποκρατι- κοποιήσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις. Η «κρίση» πλέον δημιουργείται δεν αντιμετωπίζεται. Διότι «κρίση» είχαν ανέκαθεν οι συνταξιούχοι των 400-500 ευρώ, όσοι πληρωνόντουσαν με 620-700 ευρώ μηνιαίως, αλλά και οι μισθωτοί των 1.000 ευρώ. «Κρίση» υπήρχε εδώ και χρόνια στο σύστημα τής δημόσιας υγείας, όπου η πρόσβαση δεν ήταν ποτέ δεδομένη και ...
