Η Μοναχή....
Σε σένα μιλάω, ακούς;
Μπα. Eίμαι, πλέον, σίγουρη ότι είσαι ή κουφός ή αδιάφορος.
Δεν με νοιάζει. Εγώ θα στα πω και ας μην ακούς.
Από μικρή σε πίστευα. Σε αγαπούσαν και οι δικοί μου και έτσι έμαθα και εγώ να σε αγαπώ. Δεν σε έβριζα ποτέ, ούτε καν στην εφηβεία, που ήταν της μόδας να βρίζουμε τα θεία και ακόμη δεν σε έχω πιάσει ποτέ με κακό λόγο στο στόμα μου. Κάπου μέσα μου έχει φυτευτεί ο φόβος του Θεού τιμωρού.
Μεγάλωσα λίγο και αποφάσισα να σου αφιερωθώ.
Κουράστηκα, είπα, από τους ανθρώπους, ας δοκιμάσω το Θεό.
Έβγαλα το τζιν μου και τις μπότες και έβαλα ένα μαύρο πανί για φορεσιά και μαύρο μαντίλι στο κεφάλι. Στην αρχή, ένιωθα αγαλλίαση. Τι ωραία ηρεμία. Αποκομμένη από οτιδήποτε θνητό, εκτός του ίδιου μου του εαυτού, αφοσιωμένη μόνο σε εσένα, τον δημιουργό ενός έργου που βλέπω κάθε μέρα, ενώ τον ίδιο ποτέ.
Μια μέρα, τυχαία,
