Ο στρατηγός Μακρυγιάννης (ήρωας της επανάστασης του 1821) μας αναφέρει στα απομνημονεύματά του: “Είχα, (μας λέει) δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα και ένα βασιλόπουλο, ατόφια, φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλεια είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τά ’χαν πάρει κάτι στρατιώτες και στ’ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων. Χίλια τάλαντα γύρευαν . . . . Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: «Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαντα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα. Γι’ αυτά πολεμήσαμε . . . .»”.
Η Μελίνα Μερκούρη (υπουργός πολιτισμού 1981 έως 1989 & 1993 έως 1994), είπε στον διευθυντή του Βρετανικού μουσείου: “Θέλω τα μάρμαρά μου πίσω”. Ήταν εκείνη που έβαλε τα θεμέλια, για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα, στην Ελλάδα.
Η Μελίνα, ως υπουργός πολιτισμού της Ελλάδας, έθεσε το θέμα στο Μεξικό, στη “διεθνή διάσκεψη υπουργών πολιτισμού της UNESCO”: “Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα για εμάς”, έλεγε. “Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας”. Και “αν με ρωτήσετε, εάν θα ζω όταν τα μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, σας λέω πως ναι, θα ζω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ . . . .”.
Πριν από λίγες ημέρες, ψηφίστηκε ο νόμος, για τον “δανεισμό ελληνικών αρχαιοτήτων σε ξένα μουσεία έως και για πενήντα χρόνια”.
Η ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ, αναφέρει: