Μία απο τις πιο καθαρές μορφές ατόφιας βλακείας της εποχής μας είναι η θεωρία που θέλει τον καπιταλισμό να είναι ένα άκρως πετυχημένο οικονομικό σύστημα που κυριαρχεί στον πλανήτη αφού έχει αποδείξει την ανωτερότητα του σε σχέση με τα υπόλοιπα εναλλακτικά συστήματα.
Δηλαδή, με λίγα λόγια, οι τιμητές και τα παπαγαλάκια του καπιταλισμού (και του νεοφιλελευθερισμού, που είναι ακόμα πιο άπληστος) θέλουν να μας πείσουν για την αρμονία που κουβαλάει μαζί του αυτό το σύστημα, την εποχή που ακόμα και οι τυφλοί το βλέπουν να σαπίζει και να οδηγεί στην εξαθλίωση δισεκατομμύρια ανθρώπους. Επιπλέον, οι θεωρητικοί του καπιταλισμού κάνουν και ένα βήμα παραπάνω όταν στριμώχνονται, το βήμα που χωρίζει τη λογική απο την ηλιθιότητα, και μας λένε:
"Αφού ο κομμουνισμός απέτυχε, τότε ο καπιταλισμός είναι η μόνη λύση". Εκεί κάπου δυσκολεύονται, γιατί υποτίθεται ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν μονόδρομοι και αδιέξοδα, για αυτό φτιάχνουν 3-4-5-15 κόμματα, που μπορεί να ξεκινούν απο διαφορετικές αφετηρίες, αλλά καταλήγουν πάντα στον ίδιο προορισμό και στο τέλος είναι..































