του Άρη Δαβαράκη Στην τελική πιά ευθεία για την κάλπη, τα νεύρα όλων των εμπλεκομένων, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, είναι στο κόκκινο.
Τα δυο πρώην «μεγάλα κόμματα» προσπαθούν με διαρροές και δηλώσεις να «διορθώσουν» λίγο το κλίμα βαθύτατης αντιπάθειας εναντίον τους, αλλά είναι πιά αργά.
Τα πρόσωπα του Βαγγέλη Βενιζέλου και του Αντώνη Σαμαρά, για όσους δεν είναι φανατικοί οπαδοί τους ή εξαρτώμενοι από αυτούς, είναι πιά κυριολεκτικά αντιπαθητικά.
Δεν πιστεύω (κατά την ταπεινή μου γνώμη) ότι θα καταφέρουν τα δύο «μεγάλα κόμματα» μαζί να πάρουν το 40% των ψήφων που έπαιρναν επί 35 χρόνια το καθένα χωριστά.
Παρ’ όλ’ αυτά και ενώ είναι σαφές ότι η σελίδα γυρίζει με δύναμη και είναι πια καιρός να μάθουμε πράγματι να «σκεφτόμαστε διαφορετικά», κάποιοι είναι κολλημένοι εκεί που πάντα ήταν.
Δεν μας πειράζει. Θα ξεκολλήσουν, ή θα μείνουν πίσω να κοιτάζουν από μακριά τη ζωή να προχωράει χωρίς αυτούς.
Μήνες τώρα γράφω εδώ για τον ..
- Ο νεαρός έπεσε πάνω σε μετανάστες που στέκονταν, περιμένοντας για μεροκάματο
