Αμάξι με δόσεις, σπίτι με δάνειο, ρούχα με δανεικά.
Όλα πήγαιναν τέλεια.
Πηγαίναμε διακοπές - πληρώναμε με την κάρτα, τρώγαμε σε ταβέρνα - πληρώναμε με την κάρτα, παίρναμε έπιπλα - βγάζαμε δάνειο.
Τα μετρητά τα είχα για τσιγάρα και καπότες, το τσιγάρο το έκοψα, το ίδιο και το sex μετά το δεύτερο παιδί.
Αφήστε και τα bonus!!!
Κάθε τι που αγόραζα είχα και κάποιο κέρδος, έπαιρνα 10.000 ευρώ έπιπλα με δάνειο κέρδιζα ένα ηλεκτρικό μασαζοκορσέ δώρο από την τράπεζα, έπαιρνα 150 ευρώ φαγητά κερδιζα ένα κουπόνι ενός λεπτού για τις επόμενες αγορές μου στο super market.
Εκπληκτικά πράγματα !
"Ζούμε σε όνειρο" έλεγα.
Προσπαθώ παρά τις απαράδεκτες στρεβλώσεις των τελευταίων μηνών, να αντιμετωπίζω τη λέξη πολίτης με την έννοια, την αξία και το ύψιστο περιεχόμενο που έδωσαν στη λέξη πολίτης ο Περικλής και ο Κλεισθένης, που έδωσαν οι αγώνες του λαού μας για δημοκρατία, ελευθερία και ανεξαρτησία, που έδωσε το 114 και το Πολυτεχνείο, που έδωσε η νέα γενιά το Δεκέμβρη του 2008, που δίνουν καθημερινά όλοι όσοι υπερασπίζονται τη θέση τους στην όξυνση της ταξικής πάλης, την πολιτική τους άποψη, την αξιοπρέπεια στην εργασία, το δικαίωμα στην ανθρωπιά και την αλληλεγγύη. 
