Η Δύση χορεύει τον χορό της Καρμανιόλας
Η «συλλογική ευθύνη» εφαρμόσθηκε απ’ τους Ναζί, μάλιστα με όλο και περισσότερη λύσσα όσον ο πόλεμος και η έκβασή του στρεφόταν εναντίον τους. Αυτή η τερατώδης σύλληψη, η συλλογική ευθύνη, εφαρμόσθηκε και στο εσωτερικό Ράιχ και στις κατεχόμενες χώρες. Στα «Λαϊκά Δικαστήρια» στο εσωτερικό, το τυχόν πολιτικό «έγκλημα» κάποιου ενοχοποιούσε όλη την οικογένειά του. Στις κατεχόμενες χώρες και τα μέτωπα, τα «εγκλήματα» των «τρομοκρατών», όπως αποκαλούσαν τους παρτιζάνους και τους αντιστασιακούς, ενοχοποιούσαν οικογένειες, χωριά, συνοικίες, πόλεις ολόκληρες. Αντίποινα, εκτελέσεις, βασανισμοί, εγκλεισμοί, εκτοπίσεις, θανατώσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη.
Οσον ο πόλεμος όδευε προς το τέλος του, τόσον η φρίκη θέριευε. Στο πλαίσιο του «λαϊκού πολέμου» έως εσχάτων που κήρυξε ο Γκαίμπελς, τα «Λαϊκά Δικαστήρια» διαδέχθηκαν αποσπάσματα θανάτου που εκτελούσαν με συνοπτικές διαδικασίες άμαχους και μάχιμους, Γερμανούς και αλλοεθνείς, σε ένα ντελίριο τρόμου, μια φρενίτιδα καταστροφής, ένα λουτρό αίματος που χαρακτήρισαν με τον πιο απάνθρωπο και παράλογο τρόπο το αργόσυρτο και ειδεχθές ψυχορράγημα του ναζισμού,
Τα ίδια υπό κλίμακα κάνει και σήμερα η κυβέρνηση του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων. Χωρίς το ναζιστικό τελετουργικό (τουλάχιστον στα φανερά), αλλά με τον ίδιο ναζιστικό σχεδιασμό και την ίδια ναζιστική αγριότητα το Ισραήλ διεκπεραιώνει συστηματική Γενοκτονία. Μόνον μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο εξόντωσε...



















