Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αν η φράση κλισέ που συχνά ακούμε, «Πρέπει να αντιμετωπίζεις την ζωή σου με χαμόγελο..», έχει ανταπόκριση στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας; Θα σας διηγηθώ την ιστορία μου, λοιπόν, και από το αποτέλεσμα μάλλον θα χρειαστεί να κρίνετε μόνοι σας…
Γεννήθηκα σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, κάπου βόρεια. Μεγάλωσα από μια μάνα δυνατή. Σκληρή γυναίκα, έλεγαν στην περιοχή μου. Στάθηκε και σε μένα και στην μεγαλύτερή μου αδελφή και μάνα και πατέρας. Θα αναρωτιέστε τώρα γιατί στάθηκε δίπλα μου και ως πατρικό πρότυπο! Ο πατέρας μου, από ότι έμαθα μεγαλώνοντας, ήταν ένα ρεμάλι, ένας μέθυσος. Διπρόσωπο τον αποκαλούσαν οι γείτονες. Η μάνα μου, μου διηγήθηκε ιστορίες φρίκης γι’ αυτόν. Την κακομεταχειριζόταν, την κακοποιούσε. Τάμα στην Παναγία έκανε να μην ξαναεμφανιστεί στο κατώφλι του σπιτιού μας, από τότε που μας εγκατέλειψε, όταν γεννήθηκα. Ούτε φωτογραφία του δεν άφησε στο σπίτι. Βέβαια εγώ δεν είχα την τύχη – ατυχία – να τον γνωρίσω ποτέ. Η πατρική παρουσία μου έλειψε, όμως, από το σπίτι. Η αλήθεια είναι πως είχα ανάγκη έναν άντρα δίπλα μου να με καθοδηγεί, να με συμβουλεύει. Να μου μιλήσει για τον έρωτα και τις γυναίκες. Μια γυναίκα είναι δύσκολο να τα κάνει αυτά. Η ζωή μου, όμως, ...